طراحی سایت
چهارشنبه 28 آذر 1397.
امروز
  •   این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
  • 88250661 - 86015849

Elizabeth C. Mormino, PhD; William J. Jagust, MD

پاتوژنزیز بیماری آلزایمر (AD) به طور کامل مشخص نشده و همچنان مورد بحث باقی مانده است. با وجود چهارچوب کاملاً پذیرفته شده ای که نشان دهنده آن است که تجمعات پروتئینی بتا آمیلوئید (Aβ) و تائو دارای نقش اساسی در شروع و گسترش این اختلال هستند، بسیاری از فرآیندهای دیگر از قبیل التهاب و بیماری سربروواسکولار از جمله علل مهم بیماری مطرح شده اند.

علی رغم وجود این تناقضات، توافق قابل ملاحظه ای در این که پاتولوژی AD تا حدودی به سیناپس همگرایی دارد، وجود دارد. تحقیقات کلینکوپاتولوژیکی که در طول 3 دهه ادامه داشته نشان داده است که فقدان سیناپتیک دارای قوی ترین ارتباط با کاهش شناختی قابل سنجش دراتوپسی بیمار AD پس از مرگ می باشد. از آنجائیکه انرژی عصبی به طور گسترده ای در سیگنالینگ مصرف می شود و نیز بدلیل ارتباط بین مصرف گلوکز و مارکرهای سیناپسی، به طور گسترده ای پذیرفته شده است که استفاده از توموگرافی گسیل پوزیترون (PET) برای اندازه گیری هیپومتابولیسم گلوکز با فلوئورو دی اکسی گلوکز نشاندار با فلورین 18 (18F-FDG)، فقدان سیناپسی را در AD نشان می دهد. اگرچه تا کنون هیچ شیوه ای در in vivo به منظور بررسی اختصاصی سیناپس ها در مغز انسان ارائه نشده است.

در این بحث، چن و همکارانش یک پت لیگاند جدید موسوم به  11C-UCB-Jرا به 10 بیمار آمیلوئید مثبت دارای اختلال شناختی خفیف (MCI) و یا دمانس AD اعمال کردند و در ادامه این گروه دارای اختلال بالینی را با یک گروه کنترل 11 نفره آمیلوئید منفی که از لحاظ سن تطبیق یافته بودند مقایسه کردند. این لیگاند از لحاظ ساختاری با داروی ضد صرع لوتیراستام ارتباط دارد و توسط همین گروه تحقیقاتی نشان داده شده است که می تواند بجای گلیکوپروتئین وزیکولی 2A  سیناپسی (پروتئینی که در پایانه پری سیناپسی بیان می شود) انتخاب شود. در گذشته کاربرد آن برای بیماران دارای صرع لوب تمپورال، کاهش قابل ملاحظه احتباس ردیاب را در مناطقی از مغز که تحت تاثیر تمپورال مزیال اسکلروز قرار گرفتند نشان داده است. در این مطالعه بیماران مبتلا به MCI و دمانس AD کاهش قابل توجهی از 11C-UCB-J در لوب تمپورال مدیال داشتند، ارتباطی که در هیپوکامپوس قوی­ترین بود (حدود 40% کاهش) و بعد از آتروفی قابل توجه و اضافی مغز تداوم یافت. اگرچه شواهدی از فقدان سیناپتیک در انتروهینال کورتکس وجود داشت اما بعد از کنترل آتروفی انتروهینال کورتکس دیگر این مساله قابل توجه نبود. علی رغم شواهدی از کاهش پرفیوژن در نواحی تمپورال و آهیانه مغز که به طور معمول در ADتغییرات عملکردی را نشان می دهند، کاهش قابل ملاحظه ای در احتباس ردیاب در نئوکورتکس وجود نداشت. در میان تمام افراد گروه کنترل و بیمار، کاهش سیگنال های هیپوکامپوس با حافظه ضعیف تر و همچنین بدتر شدن کلی عملکرد ارتباط داشتند. نویسندگان، تکنیک های نمونه برداری از شریان را برای توسعه مدل های کاملا کمّی از احتباس ردیاب در نظر گرفتند که به آنها امکان اعتبار سنجی رویکردهای ساده تر در کمیّت تصویر را می داد که می تواند به سهولت در مجموعه های پزشکی قابل اجرا باشد. در کل این یافته ها حمایت مقتدرانه ای از این مساله ارائه می دهد که 11C-UCB-Jقادر به اندازه گیری کاهش سیناپس در هیپوکامپوس در بیماران مبتلا به MCI ودمانس AD با شواهدی از رسوب Aβ در مغز می باشد.


این پژوهش افق جدیدی را در حوزه تحقیقاتی پاتوفیزیولوژی AD و محدوده ای از اختلالات روانی و نورولوژیک باز می کند. بررسی تراکم سیناپسی در پیوستگی با الگوهای فضایی از و تائو (همچنین با PET قابل اندازه گیری است) درک ما را از دوره بلند مدت AD که با مراحل بدون علامت بالینی شروع می شود را بهبود می بخشد. چنین مطالعاتی می تواند مکانیسم های متعدد پیشنهادی از علل بیماری در اثر تجمعات این دو پروتئین و نیز بسیاری از فرآیندهای پاتولوژیک دیگر را حمایت کرده و یا آنها را رد کند. برای مثال آیا تغییرات در تراکم سیناپسی در فرودست تجمعات و/یا تائو رخ می دهد؟ آیا تغییرات درمانی که یا تائو را مورد هدف قرار می دهند به حفظ سیناپس ها می انجامند؟ با توجه به ارتباط قوی بین تراکم سیناپسی و علائم بالینی، اندازه گیری قابل اعتمادی از تراکم سیناپسی در کارآزمایی های بالینی می تواند به ایجاد مکانیسم های اثربخشی دارو و حتی کارآزمایی های با زمان بالقوه کمتر یاری رساند.

علاوه براین پیشرفت های علمی، جنبه های فنی مقاله که از کاربرد یک رویکرد تسهیل شده در جمع آوری اطلاعات که شامل اسکن PET دینامیک با منطقه مرجع ماده سفید است را حمایت می کند، نیاز به نمونه برداری شریانی را رفع کرده است. مطالعات آتی می تواند در ادامه حتی روش های ساده تری را ارزیابی کند که نیازمند به پروتکل های دستیابی به تصویربرداری مختصرتر هستند و اندازه گیری هایی را با استفاده از روش میزان ارزش جذب استاندارد بکار می برند که می تواند به طور گسترده در بالین استفاده شود. تصویب گسترده، نیازمند معتبر سازی زمان های دستیابی کوتاه تر و توسعه ردیاب های نشان دار شده با 18F با طول عمر بیشتر به منظور تولید و توسعه گسترده تر می باشد؛ توسعه و ساخت این ردیاب ها در حال انجام است. همچنین توجه نویسندگان به اثر حجم جزئی معطوف شده است که سبب سوگیری نتایج به سمت اتصال پایین ردیاب در بیماران AD می شود. با توجه به وضوح نسبی PET، مناطق کوچکی از بافت مغز که با حجم بیشتری از مایع مغزی نخاعی احاطه شده اند میزان پایینی از اتصال ردیاب را نشان می دهند که بازتابی از میانگین سیگنالِ مایع مغزی نخاعی و بافت می باشد؛ این یک مشکل مهم در آتروفی هیپوکامپوس در AD است. تصحیح حجم جزئی نشان داد که فقدان سیناپسی که با 11C-UCB-J اندازه گیری شده بود، بسیار بیشتر از فقدان حجم در هیپوکامپوس بود؛ هرچند که هر دو دارای اندازه مشابه در کورتکس انتورینال بودند.

 

یک نتیجه جالب این پژوهش این بود که تفاوت منطقه ای در 11C-UCB-J PET بین بیماران و کنترل سالم مسن تر محدود به هیپوکامپوس، بدون وجود نشانه ای از فقدان سیناپسی نئوکورتیکال بود. این الگوی فضایی محدود شده متفاوت از تفاوت های گروهی است که همواره در سایر روش های تصویربرداری نظیر18F-FDG PET ، تصویربرداری رزونانس مگنتیک ساختاری، PET تائو و آمیلوئید PET گزارش شده است. در حقیقت، حتی نشانه ای مبنی بر از دست رفتن عملکرد در نئوکورتکس این بیماران وجود داشت که هم جهت با ناهنجاری های متابولیک و ساختاری معمول در بیماران AD بدون وجود همزمان فقدان سیناپسی بود. این مساله جالب توجه است زیرا با وجود اینکه فقدان سیناپسی هیپوکامپوس شدید و وخیم است، سایر مناطق مغز مانند کورتکس فرونتال، کورتکس انتروهینال، کورتکس تمپورال و کورتکس سینگولیت به طور مشابهی فقدان سیناپسی زیادی را در مطالعات انجام شده پس از مرگ نشان داده اند که حتی می تواند دارای غالبیت در پایانه های پری سیناپسی اندازه گیری شده با یک لیگاند گلیکوپروتئین وزیکولی 2A  سیناپسی باشد.

چندین توضیح احتمالی برای ناتوانی در شناسایی فقدان سیناپسی نئوکورتیکال وجود دارد. اول اینکه بیماران در این مطالعه نسبتا به طور خفیف آسیب دیده بودند و مطالعات انجام شده پس از مرگ عموما افرادی را بررسی می کنند که در مراحل انتهایی بیماری بوده اند؛ فقدان سیناپسی می­ تواند نسبتا محدود به مراحل ابتدایی بیماری باشد و تشخیص آن در یک نمونه کوچک در شرایطی که آتروفی مغز نیز همزمان وجود داشته باشد دشوار است. دوماً، پیری به خودی خود همراه با فقدان سیناپسی است و این موضوع می تواند تفاوت های بین بیماران AD و کنترل های سالخورده تر را مبهم سازد. سوماً، شواهدی از هیپرتروفی سیناپسی در بیماران مبتلا به AD خفیف پس از مرگ وجود دارد که همچنین می تواند نقطه متقابل فقدان سیناپسی باشد و موجب شود که کاهش در پروتئین های سیناپسی کمتر قابل توجه باشند. 

کمبود فقدان سیناپسی نئوکورتیکال در مقایسه با هر دوی یافته های کثیر منتشر شده و کاهش در اندازه گیری های پرفیوژن در کورتکس تمپوروپریتال به طور ویژه در خور توجه است. اگرچه اندازه گیری های 18F-FDG PET از متابولیسم گلوکز برای نشان دادن فقدان سیناپسی مطرح شده است، مهم است که تشخیص بدهیم که متابولیسم گوکز بازتابی از عملکرد و نه ساختار است که با 11C-UCB-J اندازه گیری می شود. علاوه بر پایانه پری سیناپسی، جذب گلوکز در پایانه پس سیناپسی و در مجاورت آستروسیت ها رخ می دهد. بنابراین، سطح کاهش یافته متابولیسم که با 18F-FDG PET شناسایی می شود می تواند بازتابی از تغییر در چندین هدف باشد که با عملکرد سیناپسی نرمال مرتبط هستند و ممکن است الگوی توزیع بیشتر از هیپومتابولیسم که به طور معمول در دمانس AD مشاهده می شود، را توضیح دهد. گزارش کاهش سطح متابولیسم به طور گسترده در کورتکس پریتال و تمپورال، از دست رفتن فعالیت عصبی در نورون هایی که به این مناطق مغز انشعاب داشته اند را بیشتر از فقدان ساختاری واقعی از پایانه ها یا اجزای سیناپسی نشان می دهد. مطالعات آتی که  فقدان سیناپسی با 11C-UCB-J PET را با مطالعاتی که بیماران مبتلا به دمانس را با 18F-FDG PET مقایسه می کنند در درک و فهم اینکه هریک از این دو رویکرد PET چه چیزی را نشان می دهند اهمیت دارند. شناسایی مناطقی از مغز که دارای فقدان عملکرد و از طرفی دارای ساختار سیناپسی حفظ شده هستند می تواند برای هدف گیری یک پاسخ درمانی برای بافتی که به طور بالقوه قابل نجات است، حائز اهمیت باشد.

رویکردهای  تصویربرداری توموگرافی گسیل پوزیترون که بسیاری از اهداف مرتبط را درگیر می کند، یک ابزار تحقیقی مهم در زمینه بررسی و مفهوم سازی AD شده است. افزودن یک پت لیگاند که تراکم سیناپسی را اندازه می گیرد، می تواند ابزاری برای مونیتور بیماری و ارزیابی اثرات درمانی در بیمارانی که در گستره ای از طیف AD هستند فراهم کند. همچنین، این رویکرد در بررسی فقدان سیناپسی بعنوان یک مکانیسم بیماری در بسیاری از دیگر اختلالات نورولوژیک که دربرگیرنده انحطاط مغزی هستند، مفید می باشد. افزون بر این، تغییرات سیناپسی می تواند زمینه ساز بیماری های روانپزشکی نظیر اوتیسم و شیزوفرنی باشد که تا کنون نتایج ثابتی را در مطالعات تصویربرداری نشان نداده اند. این تحولات، پتانسیل درک بالاتر و جامع تری از AD و به طور بالقوه سایر شرایط نورودژنراتیو و روانپزشکی را مطرح می کند.

 JAMA Neurol.  July 16, 2018

ورود اعضا

خبرنامه

نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :

کاربران فعال

ما 31 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

تقدیم به

این نشریه برای پاسداشت زنده یاد منوچهر صیادی که دارای سابقه ای بیش از پنجاه سال در عرصه مطبوعات٬ بخصوص نشریات پزشکی بودند تهیه و تقدیم علاقمندان میگردد.

هدف عرصه پزشکی

این نشریه‌ (ماهنامه) به منظور ارتقاء اطلاعات روز پزشکی و با هدف اطلاع رسانی برای آموزشی به روزتر بمنظور استفاده بهتر از تجارب پزشکان ایرانی پا به عرصه وجود نهاده است.

عرصه پزشکی

صاحب امتیاز: موسسه پزشکی آدوراسلامت

مدیرمسوول: دکتر شیوا متقی

                   «زیر نظر شورای نویسندگان»

 

تماس با ما

آدرس: تهران، شهرآرا، خیابان 19، پلاک 86، طبقه 1

تلفن:           88250661 - 86015849 - 09122407039

فاکس:         86015847

ایمیل: Info@arseyepezeshky.ir

تلگرام: https://telegram.me/arseyepezeshki

آمار بازدیدکنندگان

02173783
امروز
دیروز
هفته جاری
هفته گذشته
ماه جاری
ماه گذشته
بازدید کل
435
2191
5249
2158587
27695
55874
2173783

آی‌پی شما: 52.6.70.202
امروز: چهارشنب، 28 آذر 1397 - ساعت: 09:09:57

درباره عرصه پزشکی

با سلام

 نشريه عرصه پزشكى مطالب روز علوم پزشكى جهان را به زبان فارسى و به صورت رايگان منتشر، و براى پزشكان، داروسازان، دندان پزشكان، مراکز درمانی و مشاغل وابسته ی پزشكى ارسال مى دارد.

 اين نشريه به پاس زحمات زنده یاد مرحوم منوچهر صيادى كه بيش از ٥٠ سال سابقه حضور در عرصه نشريات؛ بخصوص نشريات پزشكى را داشتند، تهیه و تقدیم علافمندان مى گردد.

 از آنجا كه هزينه جارى اين نشريه از طريق تبليغات ميسر مى باشد، امیدواریم با کمک شما همراهان كه براستى مكمل ما در این راه مى باشيد، بتوانیم به صورت مطلوب تر ادامه طریق دهیم.

 لذا خواستاريم که با ارائه تبلیغات یا معرفی ما به شرکتها در این زمینه کوشا و همراه باشیم.

راه های تماس با عرصه پزشکی

صاحب امتیاز: موسسه پزشکی آدوراسلامت

مدیرمسوول: دکتر شیوا متقی

                «زیر نظر شورای نویسندگان»

آدرس:       تهران – شهرآرا – خیابان نوزدهم – پلاک 86 – طبقه همکف

تلفن:        88250661 - 86015849 - 09122407039

فاکس:      86015847

ایمیل:        این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید