Marcel H A Muskiet, MD,  Lennart Tonneijck, MD

نتایج کارآزمایی الیکسا نشان دهنده ایمنیِ کاردیوواسکولار لیکسی سناتاید، نوعی آگونیست گیرنده پپتید-1 شبهگلوکاگون (1-GLP) با عملکرد کوتاه، در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و سندروم حاد کرونری بود. در این تحلیل و بررسی تحقیقی الیکسا، اثر لیکسی سناتاید بر روی پیامدهای کلیوی مورد بررسی قرار گرفت.

 

الیکسا نوعی کارآزمایی دو سویه کور، تصادفی و کنترل شده با پلاسبو بود که در 828 مرکز در 49 کشور انجام شد. بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و یک رویداد اخیر شریان کرونری به طور تصادفی به صورت 1:1 برای تزریق زیر پوستی روزانه لیکسی سناتاید (20-10 میکروگرم) و یا پلاسبو با حجم تطبیق یافته انتخاب شدند. علاوه بر ارائه مراقبت های معمول، این وضعیت تا زمانی ادامه داشت تا حداقل 844 بیمار یک مشکل کاردیوواسکولار جدی مضر در پیامد اولیه از خود نشان دادند.  نقاط پایانی اولیه و ثانویه این کارآزمایی قبلاً گزارش شده اند. در اینجا، در یک تجزیه و تحلیل تحقیقی الیکسا، درصد تغییر در نسبت آلبومین به کراتینین ادراری (UACR) و برآورد میزان فیلتراسیون گلومرولی (eGFR) بر اساس وضعیت آلبومینوری از پیش تعیین شده در سطح پایه (نورموآلبومینوری{UACR< 30 میلی گرم/گرم}؛ میکروآلبومینوری {UACR ≥ 30 میلی گرم/گرم تا UACR ≤300 میلی گرم/گرم}؛ و ماکروآلبومینوری{UACR> 300 میلی گرم/گرم}) با استفاده از مدل mixed-effect با اندازه گیری های مکرر بررسی شد. همچنین زمان رسیدن به ماکروآلبومینوری جدید و دو برابر شدن کراتینین سرم با مدل خطرات متناسب کاکس بررسی شدند. کارآزمایی الیکسا با شماره NCT01147250 ثبت و تکمیل شده است.

یافته ها: از میان 6068 بیماری که به طور تصادفی از نهم جولای 2010 تا دوم آگوست 2013 مورد بررسی قرار گرفتند، داده های UACR سطح پایه برای 5978 نفر (99%) در دسترس بودند. متوسط زمان Follow-up برابر با 108 هفته بود. 4441 نفر دارای نورموآلبومینوری، 1148 نفر دارای میکروآلبومینوری و 389 نفر دارای ماکروآلبومینوری بودند. بعد از سپری شدن 108 هفته، تغییر درصد least-squares mean تطبیق یافته با پلاسبو در UACR از ابتدای دوره برای لیکسی سناتاید برابر با 1.69%- در بیماران نورموآلبومینوری، 21.10%- در بیماران میکروآلبومینوری، و 39.18%- در بیماران ماکروآلبومینوری گزارش شد. لیکسی سناتاید با ریسک کاهش یافته ای از شروع جدید ماکروآلبومینوری در مقایسه با پلاسبو (هنگامی که برای HbA 1c  ابتدای دوره تطبیق یافته بود) همراه بود؛ نقاط تخمینی وقتی برای سایر ریسک فاکتورهای مرسوم کلیوی تطبیق یافته بودند، مشابه بودند. در هفته 108 ام، بیشترین کاهش  eGFR از ابتدای دوره در گروه ماکروآلبومینوری مشاهده شد، اما تفاوت معنی داری بین دو گروه درمانی مشاهده نشد. اختلاف معنی داری در کاهش eGFR بین گروه های درمانی در هیچ یک از زیر گروه های UACR دیده نشد. در جمعیت ایمنی کارآزمایی، دو برابر شدن کراتینین سرم در 35 نفر (1%) از 3032 بیمار در گروه پلاسبو و 41 نفر(1%) از 3031 بیمار در گروه لیکسی سناتاید رخ داد. همانگونه که قبلاً در کارآزمایی الیکسا گزارش شد، نسبت بیماران با عوارض مضر کلیوی کم بوده و به طور معنی داری بین گروه های درمانی تفاوت نداشتند. 

تفسیر: لیکسی سناتاید، پیشرفت UACR را در بیماران مبتلا به ماکروآلبومینوری کاهش می دهد و با ریسک کمتری از شروع جدید ماکروآلبومینوری بعد از تطبیق برای HbA1c ابتدای دوره و کارآزمایی و سایر ریسک فاکتورهای مرسوم کلیوی همراه می باشد.

The Lancet Diabetes & Endocrinology. Published:October 03, 2018