J. Raymond Go, M.D., & Omar M. Abu Saleh, M.B., B.S.

مرد 67 ساله ای با سابقه 1 روز بثورات پراکنده به بخش اورژانس مراجعه کرد. وی سابقه سرطان پروستات درمان شده با پرتودرمانی را داشت که با ایجاد انقباض مجرای ادرار دچار عارضه شد، و به همین دلیل او تحت عمل جراحی قرار گرفت.

وی اخیراً از ناحیه فیستول مجرای ادرار با تشخیص استئومیلیت استخوان پوبیس چند میکروبی و میوزیت تحت درمان با سفپیم و وانکومایسین (cefepime & vancomycin) قرار گرفت ده روز پس از شروع آنتی بیوتیک درمانی، وی احساس سوزش در زبان خود کرد که به دنبال آن توسعه سریع لکه های اریتماتو با تاول هایی که شامل شکم، بازوها و پاها بود، ایجاد شد. معاینه فیزیکی، وزیکول ها را در زیر بغل (شکل A) و روی زبان (شکل B) و پلاک های اریتماتو با وزیکول بر روی شکم، بازوها و پاها نشان داد. او هیچ تب، ائوزینوفیلی یا اختلال عملکرد اعضای بدن نداشت. بررسی هیستوپاتولوژیکی نمونه بیوپسی، پاپیلیت نوتروفیل با میکروسیکول (شکل C، هماتوکسیلین و ائوزین) را نشان داد. ایمونوفلورسانس مستقیم رسوب خطی IgA را در امتداد منطقه غشای پایه (شکل D) نشان داد. درماتوز خطی IgA ناشی از وانکومایسین حدس زده شد، و وانکومایسین قطع شد (در حالی که سفپیم ادامه داشت). هیچ ضایعه دیگری 1 روز پس از ترک ونکومایسین ایجاد نشد و در 1 ماه پیگیری، برطرف شدن کامل ضایعات مخاط جلدی مشاهده شد.

N Engl J Med 2020; 383:1577. October 15, 2020