پیشگیری از ابولا

Centers for Disease Control and Prevention

July 31, 2014

چالش های بسیاری برای پیشگیری از ابولا HF ارائه شده است. از آنجا که این بیماری هنوز ناشناخته است چگونگی برخورد دقیق با فرد مبتلا به ابولا HF کاملاً مشخص نیست، فقط چند اقدام پیشگیری اولیه وجود دارد.

 

وقتی مورد مشکوکی از این بیماری مشخص می شود، احتمال افزایش خطر انتقال در مراکز بهداشتی درمانی نیز وجود دارد. بنابراین، کارکنان مراقبت های بهداشتی باید قادر به تشخیص موارد مشکوک به ابولا HF بوده و آمادگی درمان اولیه برای تب هموراژیک ویروسی را داشته باشند و با اقدامات احتیاطی، قرنطینه و یا تکنیکهای پرستاری سدی در مقابل گسترش آن باشند. کادر درمانی همچنین باید توانایی درخواست و  انجام تست های اولیه ی تشخیصی و یا آماده سازی نمونه برای حمل و تست در جای دیگر را داشته باشند.

روش های پرستاری برای ممانعت از گسترش بیماری عبارتند از:

پوشیدن لباس های محافظ (مانند ماسک، دستکش، لباس و عینک)

اقدامات کنترل عفونت (مانند استریل سازی کامل تجهیزات و استفاده معمول از مواد ضد عفونی کننده)

جداسازی و قرنطینه بیماران مبتلا به ابولا HF و جلوگیری از تماس شان با افراد سالم.

هدف از این تکنیکها این است که راهی برای جلوگیری از تماس با خون یا ترشحات بیمار آلوده فراهم گردد. اگر یک بیمار مبتلا به ابولا HF می میرد، همانقدر مهم است که جلوگیری شود از تماس مستقیم با بدن بیمار متوفی.

CDC، و سازمان بهداشت جهانی، برای توسعه دستورالعمل ها برای کمک به جلوگیری و کنترل شیوع ابولا  HF، تحت عنوان کنترل عفونت برای تب ویروسی خونریزی دهنده اقدام نموده اند. اما یادآوری می شود برای جلوگیری از انتقال بیشتر و مراقبت های بهداشتی با استفاده از مواد موجود، منابع مالی کم است.

کلیاتی درباره تب هموراژیک ابولا

تب هموراژیک ابولا (ابولا HF) یکی از تب های متعدد ویروسی خونریزی دهنده است. این بیماری اغلب منجر به مرگ شدید در انسان و برخی حیوانات (از قبیل میمون، گوریل، شامپانزه ها و ...) است.

ابولا HF یک ویروس از خانواده فیلوویریده (Filoviridae) است همراه با عفونت. زمانی Ebolavirus ایجاد می شود که عفونت رخ می دهد، علائم معمولا به طور ناگهانی آغاز می شود. گونه Ebolavirus برای اولین بار در سال 1976 در جمهوری دموکراتیک کنگوی فعلی در نزدیکی رودخانه ابولا کشف شد. از آن زمان، شیوع بیماری به صورت پراکنده ظاهر شد.

پنج گونه شناسایی شده از Ebolavirus وجود دارد. در انسان چهار نوع از پنج گونه ی بیماری مسری است: ویروس ابولا (ebolavirus زئیر)؛ ویروس سودان (ebolavirus سودان)؛ ویروس تای جنگل (ebolavirus تای جنگل، ebolavirus سابق ساحل عاج)؛ و ویروس ابولا  Bundibugyo (ebolavirus Bundibugyo) است، نوع پنجم ویروس رستون (ebolavirus رستون)، که در حیوانات شایع است نه در انسان ها.

محل ذخیره ی ذاتی ebolaviruses ناشناخته مانده است. با این حال، بر اساس شواهد موجود و ماهیت ویروس های مشابه، محققان بر این باورند که این ویروس مشترک انسان و دام (حیوانات، حشرات) با محل اقامت خفاش ها به احتمال زیاد همراه است.

تعدادی از گونه های مشابه ابولا به آمریکا و ایتالیا (احتمالاً از میمون های cynomolgous آلوده از فیلیپین) ویروس رستون، وارد شده است. که تحت کنترل قرار گرفت.

انتقال

با توجه به ناشناخته بودن ویروس ابولا، و نحوه ی ورود ویروس به بدن انسان، با این حال، محققان فرض کرده اند که بیمار از طریق تماس با حیوان آلوده و در معرض خطر است.

هنگامی که یک عفونت در انسان رخ می دهد، راه های مختلفی وجود دارد که آن ویروس می تواند به دیگران منتقل شود، که عبارتند از:

تماس مستقیم با خون یا ترشحات فرد آلوده

قرار گرفتن در معرض اشیاء (مانند سوزن) که با ترشحات آلوده، آلوده شده اند

ویروسهایی که باعث ایجاد ابولا HF می شود، اغلب از طریق خانواده و دوستان است و انتقال آن از طریق تماس نزدیک با ترشحات عفونی یا زمان مراقبت از بیماران است.

در طی شیوع ابولا HF، این بیماری می تواند به سرعت در مراکز بهداشتی درمانی (مانند کلینیک یا بیمارستان) پخش شود. قرار گرفتن در معرض ebolaviruses می تواند در مراکز بهداشتی درمانی که در آن پرسنل بیمارستان، فاقد پوشش و تجهیزات حفاظتی مناسب مانند ماسک، لباس و دستکش باشد رخ دهد.

تمیز کردن به موقع و از بین بردن وسایلی مانند سرنگ و سوزن، نیز مهم است. اگر این وسایل یک بار مصرف نیست، باید پیش از مصرف مجدداً استریل شود. بدون استریل سازی مناسب وسایل، انتقال ویروس می تواند ادامه و تقویت شده و انتقال و شیوع بیماری شدت گیرد.

علائم ابولا HF به طور معمول عبارتند از:

تب

سردرد

درد مفاصل و عضلات

ضعف

اسهال

استفراغ

درد معده

فقدان اشتها

برخی از بیماران ممکن است تجربه:

راش

چشم قرمز

سکسکه

سرفه

گلو درد

درد قفسه سینه

مشکلات تنفسی

اشکال در بلع

خونریزی در داخل و خارج از بدن

را داشته باشند. علایم ممکن است از  2 تا 21 روز پس از قرار گرفتن در معرض ebolavirus بروز نمایند، هر چند که 8 تا 10 روز بیشتر رایج است.

برخی از کسانی که به ویروس ابولا HF مبتلا می شوند قادر به بهبودی هستند، در حالی که دیگران توان مبارزه با ویروس را ندارند که دلایل آن هنوز به طور کامل شناخته نشده است. با این حال، مشخص شده است که بیمارانی قادر به بهبودی و بازیابی سلامتی خود هستند معمولاً  در مرحله ای است که ویروس هنوز کاملاً توسعه نیافته است.

تشخیص

تشخبص ابولا HF در  فردی که تنها چند روز  است که آلوده شده، دشوار است، چرا که علائم اولیه، مانند چشم های قرمز و خارش پوست، از علانم غیر اختصاصی عفونی ebolavirus هستند که اغلب در بیشتر بیماران مبتلا دیده می شود که بیماری اتفاق می افتد.

با این حال، اگر یک فرد دارای علائم اولیه ابولا HF بوده و دلیلی هم برای این که بیماری وی ابولا HF است، وجود دارد، بیمار باید جدا شده و به مراکز درمانی مناسب جهت مداوا منتقل شود. نمونه گیری از بیمار می تواند برای تایید عفونت به آزمایشگاه ارسال شود.

تست های آزمایشگاهی مورد استفاده در تشخیص عبارتند از:

جدول زمانی سرایت

در عرض چند روز پس از شروع علائم

تست های تشخیصی در دسترس

• آنتی ژن جذب متصل به آنزیم روش ELISA ( ELISA تست)

• روش IgM ELISA

• واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR)

• جداسازی ویروس

جدول زمانی سرایت

بعدها در دوره بیماری و یا پس از بهبود

تست های تشخیصی در دسترس

• آنتی بادی های IgG و IgM

جدول زمانی سرایت

به صورت گذشته نگر در بیماران فوت شده

تست های تشخیصی در دسترس

• تست ایمونوهیستوشیمی

• PCR

• جداسازی ویروس

درمان

برای ابولا HF، هنوز درمان در سطح حمایتی محدود شده است. این درمان ها شامل:

تعادل مایعات و الکترولیت بیمار

حفظ وضعیت اکسیژن و فشار خون

درمان ویروس های بیماری برای عفونت ها 

درمان به موقع ابولا HF مهم است، اما تشخیص بالینی در مراحل اولیه این بیماری چالش برانگیز است که درمان را در این بیماری دشوار کرده است. زیرا علائم اولیه مانند سردرد و تب از علائم غیر اختصاصی ویروس ابولا هستند، برای همین هم ابولا HF ممکن است در مراحل اولیه به درستی تشخیص داده نشود.

با این حال، اگر فردی دارای علائم اولیه ابولا HF باشد و دلیلی برای این که بیماری او ابولا HF است، ب بیمار باید جدا شده و به مراکز درمانی مناسب جهت مداوا منتقل شود.  درمان حمایتی بیمار باید با لباس های محافظ مناسب ادامه داشته باشد و برای تایید عفونت نمونه از بیمار برای آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های تجربی آزمایش شده و ثابت کرده که در مدل های حیوانی موثر است، اما هنوز در انسان مورد استفاده قرار نگرفته است.

 

 

Prevention Ebola HF

The prevention of Ebola HF presents many challenges. Because it is still unknown how exactly people are infected with Ebola HF, there are few established primary prevention measures.

When cases of the disease do appear, there is increased risk of transmission within health care settings. Therefore, health care workers must be able to recognize a case of Ebola HF and be ready to employ practical viral hemorrhagic fever isolation precautions or barrier nursing techniques. They should also have the capability to request diagnostic tests or prepare samples for shipping and testing elsewhere.

Barrier nursing techniques include:

The aim of all of these techniques is to avoid contact with the blood or secretions of an infected patient. If a patient with Ebola HF dies, it is equally important that direct contact with the body of the deceased patient be prevented.

CDC, in conjunction with the World Health Organization, has developed a set of guidelines to help prevent and control the spread of Ebola HF. Entitled Infection Control for Viral Hemorrhagic Fevers In the African Health Care Setting, the manual describes how to:

 

About Ebola Hemorrhagic Fever

Ebola hemorrhagic fever (Ebola HF) is one of numerous Viral Hemorrhagic Fevers. It is a severe, often fatal disease in humans and nonhuman primates (such as monkeys, gorillas, and chimpanzees).

Ebola HF is caused by infection with a virus of the family Filoviridae, genus Ebolavirus. When infection occurs, symptoms usually begin abruptly. The first Ebolavirus species was discovered in 1976 in what is now the Democratic Republic of the Congo near the Ebola River. Since then, outbreaks have appeared sporadically.

There are five identified subspecies of Ebolavirus. Four of the five have caused disease in humans: Ebola virus (Zaire ebolavirus); Sudan virus (Sudan ebolavirus); Taï Forest virus (Taï Forest ebolavirus, formerly Côte d’Ivoire ebolavirus); and Bundibugyo virus (Bundibugyo ebolavirus). The fifth, Reston virus (Reston ebolavirus), has caused disease in nonhuman primates, but not in humans.

The natural reservoir host of ebolaviruses remains unknown. However, on the basis of available evidence and the nature of similar viruses, researchers believe that the virus is zoonotic (animal-borne) with bats being the most likely reservoir. Four of the five subtypes occur in an animal host native to Africa.

A host of similar species is probably associated with Reston virus, which was isolated from infected cynomolgous monkeys imported to the United States and Italy from the Philippines. Several workers in the Philippines and in US holding facility outbreaks became infected with the virus, but did not become ill.

Transmission

Because the natural reservoir of ebolaviruses has not yet been proven, the manner in which the virus first appears in a human at the start of an outbreak is unknown. However, researchers have hypothesized that the first patient becomes infected through contact with an infected animal.

When an infection does occur in humans, there are several ways in which the virus can be transmitted to others. These include:

The viruses that cause Ebola HF are often spread through families and friends because they come in close contact with infectious secretions when caring for ill persons.

During outbreaks of Ebola HF, the disease can spread quickly within health care settings (such as a clinic or hospital). Exposure to ebolaviruses can occur in health care settings where hospital staff are not wearing appropriate protective equipment, such as masks, gowns, and gloves.

Proper cleaning and disposal of instruments, such as needles and syringes, is also important. If instruments are not disposable, they must be sterilized before being used again. Without adequate sterilization of the instruments, virus transmission can continue and amplify an outbreak.

Symptoms of Ebola HF typically include:

Some patients may experience:

Symptoms may appear anywhere from 2 to 21 days after exposure to ebolavirus though 8-10 days is most common.

Some who become sick with Ebola HF are able to recover, while others do not. The reasons behind this are not yet fully understood. However, it is known that patients who die usually have not developed a significant immune response to the virus at the time of death.

Diagnosis

Diagnosing Ebola HF in an individual who has been infected for only a few days is difficult, because the early symptoms, such as red eyes and a skin rash, are nonspecific to ebolavirus infection and are seen often in patients with more commonly occurring diseases.

However, if a person has the early symptoms of Ebola HF and there is reason to believe that Ebola HF should be considered, the patient should be isolated and public health professionals notified. Samples from the patient can then be collected and tested to confirm infection.

Laboratory tests used in diagnosis include:

Timeline of Infection                                               

Within a few days after symptoms begin

Diagnostic tests available

Timeline of Infection           

Later in disease course or after recovery

Diagnostic tests available

Timeline of Infection

Retrospectively in deceased patients

Diagnostic tests available

Treatment

Standard treatment for Ebola HF is still limited to supportive therapy. This consists of:

Timely treatment of Ebola HF is important but challenging since the disease is difficult to diagnose clinically in the early stages of infection. Because early symptoms such as headache and fever are nonspecific to ebolaviruses, cases of Ebola HF may be initially misdiagnosed.

However, if a person has the early symptoms of Ebola HF and there is reason to believe that Ebola HF should be considered, the patient should be isolated and public health professionals notified. Supportive therapy can continue with proper protective clothing until samples from the patient are tested to confirm infection.

Experimental treatments have been tested and proven effective in animal models but has not yet been used in humans.