Rui Plácido, M.D., Bernardo Baptista, M.D
خانمی ۲۶ ساله که قبلاً سالم بود، با سابقه ۶ ماهه تنگی نفس ناشی از فعالیت و گرفتگی صدا به کلینیک فشار خون ریوی ارجاع داده شد. معاینه فیزیکی از نظر گرفتگی صدا قابل توجه بود. اتساع ورید ژوگولار نیز وجود داشت، علاوه بر گالوپ S3 روی لبه پایینی چپ جناغ و تقویت شدن بخش ریوی صدای دوم قلب (S2). اکوکاردیوگرافی ترانس توراسیک، دهلیز و بطن راست گشاد شده با فشار سیستولیک شریان ریوی تخمینی ۸۱ میلیمتر بر جیوه را نشان داد. سی تی آنژیوگرافی ریه (پانل A) اتساع قابل توجه شریان ریوی اصلی (ستاره زرد) را نشان داد. هیچ مدرکی از بیماری ترومبوآمبولیک وجود نداشت. یافتههای کاتتریزاسیون قلب راست با مشخصات همودینامیک فشار خون ریوی پیش مویرگی مطابقت داشت. معاینه لارنگوسکوپی، فلج تارهای صوتی چپ را نشان داد (پانل B، ستاره نشاندهنده سمت چپ بیحرکت است). تشخیص سندرم اورتنر به دلیل فشار خون ریوی داده شد. سندرم اورتنر – که به عنوان سندرم قلبی-عروقی نیز شناخته میشود – زمانی رخ میدهد که عصب حنجرهای راجعه چپ بین یک ساختار قلبی عروقی بزرگ شده (در این مورد، شریان ریوی) و قوس آئورت فشرده شود (بیضی در پانل A نشاندهنده ناحیه فشردهسازی است). گرفتگی صدا ناشی از اختلال در عصبدهی عضلات داخلی همان طرف حنجره است. درمان با تادالافیل و ماسیتنتان آغاز شد. شدت تنگی نفس بیمار ۱ ماه بعد کاهش یافت. چهار ماه پس از شروع درمان، گرفتگی صدای بیمار کاهش یافته بود و معاینه لارنگوسکوپی مجدد، تحرک تارهای صوتی چپ را نشان داد.
N Engl J Med 2025;393: e35. November 15, 2025. VOL. 393 NO. 20
