Aleksandra Bajer, B.S., Erica Levine, M.D
یک خانم ۲۳ ساله با اختلال طیف اتیسم که اخیراً با یبوست شدید در بیمارستان بستری شده بود با سابقه یک هفته ای درد طرف چپ شکم، تهوع، و استفراغ به بخش اورژانس مراجعه کرد. بیمار در خارج از بیمارستان به دلیل چالش های رفتاری به دشواری از رژیم غذایی برای برطرف کردن یبوست مزمن پیروی می کرد. ارزیابی قبلی برای بیماری هیرشسپرونگ منفی بود. معاینه فیزیکی برای اتساع شکم و حساسیت خفیف در لمس طرف چپ شکم قابل توجه بود. سطح لاکتات سرم طبیعی بود. سیتی اسکن شکم و لگن اتساع کولون به وسیله بار مدفوع زیاد و ضخامت مورال (شکل های a و b پیکان های سفید) و گیر افتادن رشته های چربی پیرامون رکتال (شکل c، پیکان های زرد) را نشان داد. (شکل های a و b و c به ترتیب نماهای کورونال، ساژیتال، و اگزیال را نشان می دهند). تشخیص کولیت استرکورال برای بیمار گذاشته شد. در کولیت استرکورال مدفوع های فشرده به طور مزمن و در طول زمان می توانند کولون را متسع کنند و سبب التهاب شوند. در این مورد فکالوما ممکن است به نکروز فشاری یا سوراخ شدن موضعی منتهی شود. درمان با برنامه غذایی تهاجمی روده و تجزیه مدفوع به وسیله سیگموئیدسکوپی منعطف انجام شد. بیمار هنگام ترخیص در هر روز با رژیم غذایی روده حرکت متعدد روده و دفع داشت. مانومتری انورکتال در کلینیک گاستروانترولوژی که تقریباً ۵ ماه بعد از ترخیص در ویزیت پیگیری انجام شد عدم آزادسازی زاویه انورکتال را نشان داد که گمان می شود به دلیل اختلال عملکرد عضله پوبورکتالیس باشد. درمان فیزیکی کف لگن برای بیمار آغاز شد.
N Engl J Med 2025;393: e23. October 15, 2025. VOL. 393 NO. 15
