Norbertus A. Ipenburg, M.D., Ph.D., Tobias E. Sangers, M.D., Ph.D
بیمار خانمی ۷۳ سالهای با آرتریت روماتوئید، با ضایعات پوستی سوزانندهای که چندین ماه قبل روی تنه او ظاهر شده بود، به کلینیک پوست مراجعه کرد. او ۱۵ سال قبل از شروع بثورات، اتانرسپت مصرف کرده بود و ۱۰ ماه قبل از مراجعه فعلی، پنتوپرازول مصرف میکرد. معاینه فیزیکی، ضایعات حلقوی پلیسیکلیک با حاشیههای سفت و اریتماتوز و مرکز روشن در قسمت فوقانی پشت و بازوها را نشان داد (پانل A). آزمایش کمی آنتیبادی ضد هستهای که با ایمونوفلورسانس غیرمستقیم انجام شد که نتیجه آن مثبت بود و سطح آنتیبادی ضد Ro بیشتر از ۲۴۰ واحد در میلیلیتر بود (مقدار مرجع، <۷). تجزیه و تحلیل هیستوپاتولوژیک نمونه بیوپسی پوست از پشت بیمار، درماتیت واسط واکوئلی با کراتینوسیتهای آپوپتوتیک را نشان داد (پانل B، رنگآمیزی هماتوکسیلین و ائوزین)، و رنگآمیزی آبی آلسیان، موسین پوستی را نشان داد. تشخیص لوپوس اریتماتوز جلدی حاد ناشی از دارو داده شد. ضایعات در لوپوس اریتماتوز جلدی تحت حاد، دارای ویژگیهای مورفولوژیک حلقوی و پاپولواسکوموس و در بیشتر موارد مثبت بودن آنتیبادی ضد Ro هستند. سابقه دارویی کامل برای تمایز لوپوس اریتماتوز جلدی تحت حاد ناشی از دارو از نوع ایدیوپاتیک ضروری است. داروهای مقصر شامل تیازیدها، عوامل ضد فاکتور نکروز تومور و مهارکنندههای پمپ پروتون هستند – که مورد آخر در این مورد به عنوان محرک در نظر گرفته شد. قطع مصرف داروی عامل، معمولاً منجر به بهبود بثورات میشود. پنتوپرازول قطع شد و درمان با هیدروکسی کلروکین و کلوبتازول موضعی آغاز شد. بثورات پس از ۴ ماه فروکش کرد و ۱ سال پس از قطع هیدروکسی کلروکین و کلوبتازول موضعی عود نکرده بود.
N Engl J Med 2026;395: e10. August 15, 2026. VOL. 395 NO. 8
