Ranjan Gupta, M.D., D.M., Rudra Prosad Goswami, M.D., D.M
خانمی ۳۰ ساله با سابقه ۲ ساله درد، تورم و خشکی صبحگاهی در مچ دست، بند انگشتان و انگشتان به کلینیک روماتولوژی مراجعه کرد. در طول ۶ ماه قبل از مراجعه، او به دلیل احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید تحت درمان با متوترکسات قرار گرفته بود، اما علائم او کاهش نیافته بود. معاینه فیزیکی از نظر بدشکلیهای گردن قو و انحراف جزئی اولنار انگشتان دو تا پنج و بدشکلیهای Z شکل شست هر دو دست هنگام باز شدن انگشتان قابل توجه بود (پانل A). وقتی دستها مشت میشدند یا به میز فشار داده میشدند، بدشکلیهای مفصلی تا حد زیادی برطرف میشدند – یافتهای که با آرتروپاتی ژاکود مطابقت دارد.
آرتروپاتی ژاکود یک آرتروپاتی مزمن و تغییر شکلدهنده است که از شلی رباطها و تاندونهای اطراف مفاصل ناشی میشود، نه از تخریب استخوان و غضروف. بدشکلیها با فشار قابل اصلاح هستند و رادیوگرافی معمولاً فرسایش استخوانی را نشان نمیدهد. آرتروپاتی ژاکود آرتریت روماتوئید را تقلید میکند و اغلب با لوپوس اریتماتوی سیستمیک (SLE) همراه است.
رادیوگرافی دستها، استئوپنی مجاور مفصلی را نشان داد اما فرسایش استخوانی نداشت (پانل B؛ برچسبگذاری پنهان شده است). بر اساس شرح حال بیشتر و آزمایش سرولوژیک، تشخیص نهایی آرتروپاتی ژاکود با SLE زمینهای داده شد. درمان با هیدروکسی کلروکین، پردنیزولون و دوز بالاتر متوترکسات آغاز شد. در پیگیری ۴ ماهه، درد مفاصل بیمار کاهش یافته بود اما بدشکلیها همچنان ادامه داشت.
N Engl J Med 2026;395: e11. August 19, 2026. VOL. 395 NO. 8
