Rolter Lorenz M. Lee, M.D, Bonifacio C. Pedregosa, II, M.D
خانمی ۵۲ ساله بدون مشکل قبلی، البته با سابقه ۴ ماهه سردرد و توهمات بینایی و سابقه ۱ ماهه گفتار نامنسجم به بخش اورژانس مراجعه کرد. در معاینه فیزیکی، بیمار بیدار و هوشیار بود اما قادر به پیروی از دستورات ساده نبود. گفتار او روان اما بیمعنی بود و دارای خطاهای پارافاز و اختلال در نامگذاری و تکرار بودسی تی اسکن سر، چندین ضایعه هیپودنس با هیپردنس داخلی پراکنده در سراسر مغز را نشان داد. الکتروانسفالوگرافی، تخلیههای صرعی بین تشنجی خلفی گیجگاهی را از سمت چپ نشان داد. نتایج تجزیه و تحلیل مایع مغزی نخاعی طبیعی بود. تصویربرداری MRI مغز، ضایعات کیستیک (فلشها) را در لوبهای گیجگاهی و پسسری در سمت چپ (پانل A، تصویر بازیابی وارونگی رقیقشده با مایع [FLAIR])، در نیمکرههای مخچه (پانل B، تصویر FLAIR) و لوبهای پیشانی در هر دو طرف و در لوب آهیانه در سمت راست را مشخص کرد. کیستها حاوی ندولهای روشن و خارج از مرکز (نوک پیکانها) بودند که نشاندهنده اسکولکسها (انتهای قدامی) کرمهای نواری بودند، یافتهای که به عنوان علامت «نقطه در سوراخ» شناخته میشود و برای نوروسیستیسرکوزیس پاتوژنومونیک است. تشخیص نوروسیستیسرکوزیس پارانشیمی داده شد. درمان با پرازیکوانتل، آلبندازول و گلوکوکورتیکوئیدهای کمکی، همراه با لوتیراستام برای تشنجهای مشکوک، تجویز شد. در پیگیری ۱ ماه پس از شروع درمان، علائم او فروکش کرده بود و تصویربرداری مجدد، کیستهای کوچکتری را بدون اسکولکس نشان داد.
N Engl J Med 2026;395:388. July 18, 2026. VOL. 395 NO. 4
